Ekonomik kriz günden güne ağırlığını hissettirirken ülkenin değişik yerlerinden dramatik haberler geliyor. Zaten yıkılıp gitmiş hayatlarının hesabını sormak ve geleceğe dair bir umuda sahip olmak için yola çıkanlara ağır bedeller ödetiliyor.
İşte güncel iki örnek;
• Manisa’nın Soma ilçesinde, 2013 yılında meydana gelen ve 301 işçinin can verdiği facianın ardından Soma Holding ve Uyar Madencilik tarafından işten çıkarılan 3 bin 500 işçi, aradan geçen bunca süredir emeklilik ve tazminat haklarını alamadı. Alacak davası açıp kazandıklarını belirten işçilere, buna rağmen alacaklarının ödenmedi. Yıllardır oyalandıklarını düşünen madenciler, seslerini duyurabilmek için Bağımsız Maden İşçileri Sendikası öncülüğünde Ankara'ya yürüyüş başlattılar. İşçilerin yürüyüşü, diğer bir ifadeyle geleceğe dair umutları haftalardır durduruluyor.
• Eskişehir’de Birleşik Metal-İş üyesi işçilere dört aydır ücretleri ödenmiyordu. İşyeri önünde çadır kurarak açlık grevine başlayan işçiler, Ankara’ya yürüme kararı almıştı. Ardından Birleşik Metal-İş Genel Başkanı Adnan Serdaroğlu’nun katılımıyla basın açıklaması yaparak Ankara’ya yürüyüş başlatmak istediler. işçileri polis, biber gazı ve coplarla engelledi. Müdahalede 32 işçi gözaltına alındı. Birleşik Metal-İş Genel Başkanı ve 3 metal işçisi polisin sıktığı gazdan etkilenerek hastaneye kaldırıldı. Daha sonra hastanedeki yaralı işçiler de ilk müdahalelerinin ardından gözaltına alındı.
Bu örnekleri çoğaltmak mümkün. İnsani nedenlerden kaynaklanan, sadece sesini, daha doğrusu Kapitalist sistemin silindir gibi ezip geçtiği hayatlarına dikkat çekmeyi amaçlayan çığlıklarını duyurmak istiyorlar. Amaçlarını da mümkün olan en naif ve barışçıl şekilde gerçekleştirecek bir yöntemle kimseye zarar vermeden, kimseyi incitmeden sadece bu ülkeyi yönetenlere, piramidin kaymak tabakasında bulunan tepedekilere, sorumluluklarını ve sözlerini hatırlatmak istiyorlar.
Buna karşılık “tepedekiler” bakın ne yapıyor;
• Diyanet İşleri Başkanlığı için 2020 yılı için 8 icracı bakanlığı geride bırakacak kadar devasa bir ödenek ayırıyorlar. Sadece dua etsin ve dua öğretsin diye milyon dolarlar ödüyorlar. Oysa halkımız bunu bedavaya yapıyor.
• “İtibardan tasarruf olmaz” yaftasıyla Saray harcamalarına milyarlar ayırıyorlar. Örtülü ödenek adı altında yapılan harcamalar yıldan yıla katlanırken dudak uçuklatan miktarların hesabını sormak ta yasaklanıyor.
• Çift dikiş ve hatta daha fazla olan maaşlarına zam üstüne zam yapan yöneticiler, asgari ücretle geçinen emekçilerle alay edercesine “ekonomi tıkırında” mesajlarını manşetlere taşıyorlar.
• Özetle “tepedekiler yiyor, halk ise yokluk ve yoksulluk içinde” seyrediyor.
Kentlerin varoşlarından gelen yoksullara “kuru vaatler” dışında hiçbir şeyin verilmediği, “beka sorunu” adı altında şiddet ve çatışma ortamına sürüklendiği bir ortamda, sadece emeklerinin karşılığını almak için yola çıkan bir avuç işçiye yönetenlerin uzlaşmaz, hukuksuz ve çirkin tavrının ardında halkın umutlarını yok etmek vardır. Halkın geleceğe dair umutlarını söndürmek için yönetenler yüzyıllardır aynı lanetli tavırla hareket ettiler. Bugün ülkemizi yönetenlerin farklı davranmadıklarını, aynı laneti sürdürdüklerini, hakkını arayan emekçilerin yarattığı umuda biber gazı, cop ve zulümle karşılık vermeye çalıştıklarını görüyoruz.
Bir hayaletle savaşır gibi umuda saldırıyorlar.
Sanki bu ülkede hiç emekçiler, işçiler, hak arayan devrimciler, demokratlar ve ilericiler olmamış gibi davranıyorlar.
Sanki bu ülkede karanlığın bastırdığı ortamda dahi aydınlık yarınların düşlerini kuran çocuklarımız yokmuş gibi davranıyorlar.
“Onlar ümidin düşmanıdır sevgilim,
Akar suyun, meyve çağında ağacın,
Serpilip gelişen hayatın düşmanı.
Çünkü ölüm vurdu damgasını alınlarına:
- çürüyen diş, dökülen et -,
Bir daha geri dönmemek üzere yıkılıp gidecekler.
Ve elbette ki, sevgilim, elbet,
Dolaşacaktır elini kolunu sallaya sallaya,
Dolaşacaktır en şanlı elbisesiyle: işçi tulumuyla
Bu güzelim memlekette hürriyet…”
Sanki bu ülkede Nazım Hikmet yukarıdaki şiiri yazmamış gibi davranıyorlar.
Hatırlatalım o zaman…
